Alıntı

ANLAMALIYDIN

 

                                                                              

 

 

Degmeyin feryadıma Figanıma degmeyin Eger bu sevda demekse Ben vazgeçtim beni sevmeyin.     Ne kaDar kaçaRsan kaç soNunda gözlEre takılmAzmı inSan Zaten herŞeyi anlAtan onlar değilmi bazeN   Simdi gitmek zamanıdır Düsünmeden durmadan tereddütsüz gitmek Geride kalanlara Ardına bile bakmadan Üzülmeden darılmadan Bitmişlerin gitmişlerin hesabını sormadan Alıp gitmek basını uzaklara Durmadan yorulmadan.       BendEn uzaKlarDa bedeNine üşüŞen AcılArını düŞünüp kiRpikleRimi yağmUrlarIn avuÇlarıNa DayaDıkça KefeNim oLuyorSun HasreTin diPsiz UçuRumlaRınDa.       Siyah beyaz filmlerde yasanıyordu  ask Annem aglardı onları seyrederken Bense gülerdim Komik tuhaf ve saçma geliyordu simdi siyah beyaz bir filmi yasıyoruz siyahı ben beyazı sensin Tarifi yok tarif edilemiyorsun Ama ne olursa olsun Yüregim seni çok tuttu Bilki artık hep sen izleniyorsun     RotaMda Kara BuluTlaR giBi KaRa göZlerİn HazıRım FırtıNayA ÖyleSine özleDim YeteRki UfkuMdan Bir aN oLsun AyrılMa Denİz Bitse Bile Martı oluR GeliRim..

Seni seviyordum ve senin haberin yoktu.

Saçlarını izliyordum uzaktan, kulağının arkasına
düşüşü ve burnun herkesten başkaydı işte.
Güldüğün zaman yukarıya bakardın. Yukarı kalkan
başın ve gülen gözlerin vardı, ne güzeldiler...                    
Sen bilmiyordun, ben seni seviyordum...

Kalbime sığmıyordu aklımdan geçenler. Duvarlara,
vitrin camlarına kaldırımlara çarpıyordu. Geri dönüyordu
çoğalarak. Senin sesini duyduğum masalarda erteliyordum
her şeyi, her şeyi erteleyişim oluyordun. Kalp ağrısı
oluyordun, birlikte soluduğumuz sokak isimleri oluyordun.
Mevsimler değişiyor ve büyüyorduk. Dönemeçler geçiyor,
köprüler göze alıyor ve bazen tekin olmayan suların
üzerinden atlıyorduk. Cesurduk... Ufuk çizgisi maviydi,
gün batımı hep turuncu ve kırmızıydı bütün karanfiller.

Ben seni seviyordum, bilmiyordun.

Sevinçlerim oluyordun ara sıra, sen hiç bilmiyordun.
Sonra herhangi biri oldun. Bütün sevinçlerim bittikten
sonra yağmurlar yağdı serin haziran akşamları...
Sonra bir gün uzaktan gördüm seni. Saçların
bana inat, başın her şeye meydan okuyarak.
İşte yine aynı... Kalbimi acıttın. Her zamanki gibi.
Değiştik sanıyordum.

Ve sen yine bilmiyordun.

İclal Aydın
 

 

YAĞDIKÇA

 

Yer ile yeksan, ıslak saçlı, kem gözlü,

Kavim göçlerinden bu yana ağlayan

Ve durmadan

Cep kanyağı yakıcılığında ezgiler

Çalan, çaldıran, yakalatan

Adı bende gizli bir kadındı İstanbul

 

Şehre bir yağmur yağdı

Ben ağladım

 

Sevilirken ayrılmak mı kaldı Bizanstan

Yalan dolan yoktu gözlerde sadece ses

Verilen sözler birdi edilen yeminler sıfır

Eşyalar alındı fotoğraflar söküldü yerlerinden

Bir aşkın izlerini yok edecek yeni bir aşk

sipariş edildi yeniden

 

Bir şehre yağmur yağdı

Ben ağladım

 

Kim daha çok yalan söndürdü çay bardaklarında

Hangisi talandı demli öpücüklerin

Ve buğularda yitirilen kimin adıydı

Bir aşktan diğerine kaç saate gidiliyordu

Soyulur muydu kabuğu hayatın

Yoksa bütün vitamini kabuğunda mıydı?

 

Yağmur şehre bir yağdı

Ben ağladım

 

Ben giderken ençok seni götürdüm

Aklımın nakliyesiydi asıl yoran taşıyıcıları

Yardan düşmüştüm yaralarım yardan armağandı

Kutsal kitabımdı ziyan edilmiş sevgililer atlası

Ben sevmeyi beceremedim belki de sevilmeyi

Benim sevmeye engel evcil acılarım vardı

 

Ben yağmur ağladım bir şehre yağdı

Ben şehre ağladım bir yağmur yağdı

Ben bir ağladım şehre yağmur yağdı

 

Ben...

Yağmur...

Ağladım...

 

Yılmaz ERDOĞAN

 

Bir Cümlelik Yerin  Var mı ?

Gecenin infazındayım..
Gözlerimde uykusuzluk,
Çöllerimde susuzluk varken,
Dudaklarında soluyor geleceğim...
Oysa ben sana geliyorum sevgili..
Adımlarım ürkek olsa da
Yollarım sana,
Sabrım sana..

Biliyorum bu firar girişimi..
Sana gelen vagonlara kaçak bindim ben..
Farkındayım...Biletsizim..
Bir o kadar da öznesiz..

Urbamda fakir yüreğim,
Avuçlarımda hüznüm sana gelmekteyim...
Senden ne bir ömür istiyorum
Fakir yüreğime feda edilecek,
Ne de bir ten diliyorum
Acılarımda heba edilecek...

Sadece benle başlayıp senle biten cümle..
Sana geliyorken,
Yüreğinde “ bir cümlelik yerin “ var mı ?

 

Sonsuz ve Ölümsüz Aşk yoktur

	"Sonsuz ve ölümsüz aşk yoktur" Ama o ses... Ahh o aşkın beni çağıran sesi yok mu? Tıkayamıyorum kulaklarımı artık. "Bulduğumda yaşayacağım bu sefer" kararlılığı ile koşuyorum hep. Düşüyorum.... En ufak bir sendelemede hemen yeni bir arayışa itiliyor yüreğim* sonra bir yeni arayışa daha* sonra bir yenisine daha..... Bu öyle bir kısırdöngü ki* aynı anda çoğul sevdalar esiyor yüreğime; eşzamanlı aşklar yaşıyorum.. Fırtınayı bekleyen ben* yetinmeye çalışıyorum rüzgârlarla.. Üstelik çoğu rüzgâr bile değil ve aslında ben çoğunu en baştan anlıyorum* kendimi kandırıyorum.. Ama gene de atıyorum aşkın ılık esen rüzgârlarına kendimi. Sonu başından belli yarım yamalak sevdalar yaşıyorum. Her yamalı aşktan sonra daha fazla artıyor açlığım* daha fazla artıyor kana kana içme ihtiyacım.. Ve ben* her defasında; daha da üşüyen bir yürekle başbaşa kalıyorum* daha da yalnız bir yürekle..

 UTANSIN

Tohum saç, bitmezse toprak utansın!
Hedefe varmayan mızrak utansın!

Hey gidi küheylan, koşmana bak sen!
Çatlarsan, doğuran kısrak utansın!

Eski çınar şimdi noel ağacı;
Dallarda iğreti yaprak utansın!

Ustada kalırsa bu öksüz yapı,
Onu sürdürmeyen çırak utansın!

Ölümden ilerde varış dediğin,
Geride ne varsa bırak utansın!

Ey binbir tanede solmayan tek renk;
Bayraklaşamıyorsan bayrak utansın!

necip fazıl kısakürek